zondag 23 april 2017

Mechelen, de kunst van het sudderen

Verstilling, onthaasten, reflectie, nieuwe indrukken, rust. Allemaal begrippen die passen bij het bezoek dat ik bracht aan Mechelen afgelopen weekend. Het leven gaat snel, sneller, snelst. Of tenminste...zo lijken we het vooral te ervaren. Een weekeindje weg met een fijne kunstpresentatie in de drukte van alle beslommeringen leek ons een goed rustmoment.
Druk zijn is volgens School of Life spreker en schrijver Tony Crabbe de nieuwe maatschappelijke norm, maar ook hét probleem van onze tijd. Druk zijn is gemakkelijk, zegt hij, het geeft een excuus om niet bezig te zijn met belangrijke zaken en het is een goedkope manier om indruk te maken op onze baas, collega’s en vrienden. Tegelijkertijd leidt het tot een constant gevoel van onrust, een gebrek aan tijd, en een tekort aan aandacht. Dus tijd om nu eens aandachtig te zijn, geen afleiding van dagelijkse dingen.....

het Schepenhuis

Contour Biënnale
Op uitnodiging van Toerisme Vlaanderen bezocht ik Mechelen met als belangrijkste reisdoel de achtste editie van Contour Biënnale, het tweejaarlijks festival voor hedendaagse (video)kunst op historische locaties. Mechelen ligt zo ongeveer tussen Antwerpen en Brussel. Ik had deze stad nog nooit eerder bezocht.
Ik was al eerder op de Documenta in Kassel en de Biënnale van Venetië geweest. Grote prestigieuze kunsttentoonstellingen met veel side shows. Hoewel veel bescheidener van omvang en voornamelijk op videokunst gericht, is de Contour Biënnale de trip zeker waard. Al was het maar omdat je er vanuit de Nederlandse Randstad in circa drie uur bent. En het ontbreekt daar aan de hordes kunsttoeristen, die je op die andere plekken wel tegen komt. Dus als je op zoek bent naar de stilte in een tentoonstelling op een overzichtelijk aantal locaties, moet je hier zeker heen. Hier heb je de ruimte voor jezelf, soms met 1 of 2 andere bezoekers, of af en toe een groepje met gids.

Videokunst
Het festival bleek videokunst als uitgangspunt te hebben maar niet heel strikt. 'Een uniek platform voor al wie belangstelling heeft voor bewegend beeld', zo zeggen ze zelf. Vaak maakte video deel uit van een grotere (fysieke) installatie. 
De achtste editie vindt plaats in de lente van 2017 (nog tot en met zondag 21 mei) en werd samengesteld door de Zuid-Aziatische curator Natasha Ginwala. Meer dan twintig lokale en internationale kunstenaars kregen een plek in historische locaties als het Schepenhuis, het Hof van Savoye, Huis de Clippel, In den Grooten Zalm (het voormalige visgilde), of Loods Sociaal Huis, een voormalige meubelfabriek aan de rand van de binnenstad. De kunstwerken belichten het thema rechtvaardigheid elk vanuit een eigen invalshoek en dompelen je onder in de wereld van recht en rechtspraak. Met een verwijzing naar de achtergrond van het 400 jaar oude verleden van de Grote Raad. Dit Mechelse gerechtshof was ooit het juridische centrum van Europa.

Hof van Savoye
De tijd staat even stil. De meeste kunstwerken vragen focus en innerlijke rust. Denk hierbij als metafoor aan een stoofschotel die langzaam moet sudderen om op smaak te komen. Zo was er een prachtige film waarin je werd meegenomen in de leefwereld van Franse jongens die IS-strijders wilden worden. En dat op de prachtige locatie in de troonzaal van het Hof van Savoye, het huidige gerechtshof (speciaal op zondag open ook dus voor ons), tegelijkertijd het voormalige paleis van landvoogdes Margaretha van Oostenrijk van de Nederlanden (1507-1530).
De film Also known as Jihadi van Eric Baudelaire duurt 99 minuten. En dat vraagt wat van mijn zitvlees. Het bewijst wel dat hedendaagse kunst de gejaagdheid kan keren, als je ervoor openstaat. En dat digitaal - in dit geval videokunst- dat vaak wordt geassocieerd met snelheid en hype, niet altijd een versnelling in inhoud hoeft te betekenen.

 De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat concentratie me bij het ene kunstwerk beter lukte dan bij het andere kunstwerk. Sommige werken hebben de tijd nodig om door te dringen, het hart en brein aan te spreken. Andere raken me gewoon niet zo. Of misschien heb ik het niet begrepen, dat kan ook nog. Ik ben een optimistisch mens dus deel ik graag mijn favorieten.


Favorieten

Trevor Paglen, Code names, 2001
Lijst met namen van geheime missies



Rosella Biscotti, Other, 2014
een data project gebaseerd op ponskaarten, volkstelling en de definiëring van sociale categorieën.
met steun van het Mondriaanfonds gerealiseerd



Ho Tzu Nyen, NO MAN II, 2017
Een fantastische video installatie (die met deze afbeelding niet voldoende tot zijn recht komt) waarin allerlei menselijke figuren van cyborgs, anatomische figuren en hybriden een rol spelen en waarin je als bezoeker er opeens tussen wordt gesteld. De prachtige zang ondersteunt het geheel: 'No man is an island entire of itself'. Een pleidooi voor compassie, ongeacht afkomst.



Ritu Sarin en Tenzing Sonam, Drapchi Elegy, 2017
Het hartverscheurende verhaal van onderdrukte Tibetanen die hun leven geven voor aandacht voor hun protest.





Judy Radul, The book of glass, 2017
Een geënsceneerde voyeuristische video installatie die je aan het denken zet over privacy en transparantie en waar je als bezoeker ook onderdeel van uit maakt.














Pedro Gomez-Egana, The moon will teach you, 2017
De wonderlijke, raadselachtige installatie met muziek en beweging op de zolder van het voormalige visgilde.






Pallavi Paul, The dreams of Cynthia, 2017
Een juweeltje, waarbij je het wonderlijke leven van Cynthia volgt, haar dromen en verlangens.

Kunst mag best even stoven in jouw hoofd

Ik ben wel benieuwd naar de toekomst van Contour en wil zeker een keer terugkomen naar dit festival. Wat een hartelijke medewerkers vonden wij ter plekke; van de mevrouw die ons de weg wees, tot de mensen die soms in de bitter vochtige kou op een van de locaties stonden te wachten tot er weer een bezoeker kwam. Ik hoop dan weer verrast en verwend te worden met nieuwe inzichten en ruimte voor reflectie. En ik ben ook nieuwsgierig: wat gaan ze doen met het concept videokunst de komende jaren? Ze hanteren al een brede opvatting, maar komen daar ook VR (Virtual Reality) en andere videotechnieken bij in de toekomst? Dat betekent natuurlijk ook investering in technologie en presentatie, maar ook een nieuw (?) inhoudelijk terrein. Wat gebeurt er als videokunst eigenlijk weer ouderwets wordt? Bij de eerste editie in 2003 was het het een (redelijk) nieuw medium, maar hoe ontwikkelt zich dit?

Wat rest mij nog te zeggen? Dat ik Mechelen verliet met een overheersend gevoel van kalmte. En dat de kunstwerken en hun vragen over ethiek en gerechtigheid ons de moed gaven om onze ambiguïteit onder ogen te zien. We reden weg met het inzicht dat kunst als katalysator kan dienen voor het vinden van persoonlijke vrijheid en welzijn. Begrijp me niet verkeerd....ik houd van vooruitgang en drukte. Ik houd van de snelheid van werken en het contact houden met vrienden via alle beschikbare digitale apparatuur, maar tegelijkertijd wil ik niet het vermogen verliezen om me ergens volledig en langdurig op te richten. Soms het een, soms het ander. Net als met eten: soms staand een zakje frites, dan weer uren werken en wachten op de mooie stoofschotel. Zo fijn dat het allebei kan. Merci Mechelen!

Contour Biennale 8 loopt van zaterdag 11 maart tot en met zondag 21 mei 2017. De tentoonstelling is geopend tijdens de week van 9 tot 17 uur. Tijdens het weekend tussen 10 en 18 uur. Contour Biënnale 8 is gesloten op woensdag.




donderdag 1 december 2016

Fietsen moet je gewoon doen...

Op uitnodiging van DST was ik een paar weken terug in De Fietser in Ede. Het is de brandstore van Accell-group die verschillende bekende en minder bekende fietsmerken verkoopt. Denk aan Batavus, Sparta, Loekie. Het is gevestigd in de voormalige fabriekshallen van Enka en heeft een grote indoor testbaan, een kleine historische presentatie en van elk merk is er een eigen paviljoen. De ontwikkelaar DST is een experience bureau en zij zijn verantwoordelijk voor verschillende experiences/brand stores, onder andere het bezoekerscentrum van De Nederlandse Bank en de Heineken Experience in Amsterdam met ca. 1 miljoen bezoekers per jaar. Daar valt vast iets te leren, dacht ik, voor mij en voor mijn opdrachtgevers uit het museale veld. Want sales, storytelling, beleving en bezoekers komen voor musea en tentoonstellingshallen steeds dichter bij elkaar te liggen.


Een paar weken daarvoor was in het tijdschrift van de Fietsersbond mijn citaat 'Fietsen moet je gewoon doen' als kop gebruikt voor een artikel over het bestaansrecht van fietsmusea. Het interview had ik al maanden ervoor gegeven natuurlijk en het leek me naar aanleiding daarvan interessant om de Fietser te bezoeken. Het concept van De Fietser is vooral fietsen verkopen door ze te testen en rustig te bekijken. En daar is niks mis mee. Want een fiets koop je toch liever niet van internet, toch? Je kunt naar hartelust rondjes zoeven op een elektrische fiets (en dat heb ik dus ook gedaan- en dat was veel leuker dan ik dacht).


En natuurlijk zijn er ook diverse schermpjes waarop je je ideale fiets kunt samenstellen om die vervolgens ter plekke te bestellen. En er lopen aardige jongens en meisjes rond die je kunnen helpen bij jouw keuze. De fiets kun je wel bestellen maar niet mee naar huis nemen. Die haal je op bij jouw plaatselijke dealer. Dat is handig want niet elke tussenhandelaar kan zich veroorloven om zoveel testfietsen in huis te hebben. Een fietswalhalla voor wie wil kopen en testen. Vooral voor mensen met een flink budget (van ca. 500- 12.000 euro is mijn indruk). Maar wat is er nog meer te halen? 

Van Nicholas

Testbaan

Ik vond de architectuur van de presentatie in combinatie met de tentoonstellingsbouw indrukwekkend. Ook de afwerking van de gebruikte materialen was hoog. Zeker het Van Nicholas paviljoen ziet er top uit, een beetje de juwelier van de fietsmerken. 
Als je in de buurt bent, gewoon eens kijken. Ook leuk met de kinderen: toegang is gratis. Maar onthoud: het is geen museum, meer een sales experience. Ze noemen het zelf een experience center. De historische presentatie was leuk en ze hadden hier en daar een bijzonder object zoals het shirtje van Joop Zoetemelk, wat leuke fotoshoot gelegenheden en een bankje van fietszadels. De kleine presentatie over de geschiedenis van het gebouw over de Nederlandse kunstzijdefabriek die ooit in het pand gevestigd was, was charmant- gewoon in de oude electriciteitskastjes. Maar fietsen moet je gewoon doen, zoals gezegd en dat kan hoor- lekker hard over de testbaan op dure fietsen die ik normaal gesproken niet onder mijn billen zou hebben. Jihaaaa!


Lezen over de oude fabriek

Op de foto met steeds een andere achtergrond

Het scherm is te bedienen met een fietsstuur
(met hier mister TT aan de knoppen :-) )

Batavus

Shirtje van Joop

Even uitrusten op de zadelbank

Behang met fietsfilms

Kiekjes schieten


'Vang mijn hoedje!' 






vrijdag 30 oktober 2015

Leuk? Leuk!



Wat is er toch aan de hand met het woord leuk? Vooral intellectuelen, taalpuristen en kunstenaars lijken er iets tegen te hebben. Is het mode om leuk, juist n i e t leuk te vinden? Onze zuiderburen vinden het typisch Hollands en ook een naar woord. Ze pleiten voor meer Vlaamse woorden zoals: "plezant" of "wijs" of "tof". Ze zijn zelfs een (nog bescheiden leuk gevonden!!) Facebook pagina begonnen: 'Het Hollands woord "Leuk" bannen uit onze taal.


Maar eerlijk gezegd begrijp ik het niet zo goed. Leuk hoort voor mij bij iets positiefs en wat kan daar nu verkeerd aan zijn? Wat is er mis met een positieve emotie- zelfs als die wat oppervlakkig is? Waarom moet alles diepgang hebben de hele tijd? En sluit leuk als emotie uit dat er ook nog andere emoties of manieren van beleven zijn? Waarom mag leuk niet bestaan naast fantastisch, naast stom, naast verdiepend, naast verwondering? We geven (bijna) allemaal af op Facebook met zijn 'vind-ik-leuk-duim', maar we zitten er wel (bijna) allemaal op. En de meeste mensen die er vanaf gaan, komen binnen de kortste keren weer terug. Waarom zeuren we met z'n allen zoveel over leuk?



Taalkundige Vivien Wassink die zelfs is afgestudeerd op het woordje leuk helpt me een beetje verder met haar artikel op Kennislink: zij beschrijft hoe de flexibele inzet van het woord leuk ervoor heeft gezorgd dat er veel betekenissen aan worden toegekend, waardoor het een vaag begrip is geworden. Zij vermoedt dat dat die vaagheid de reden is waarom het irritatie en verontwaardigheid oproept. Jongeren vinden het woord leuk ook echt niet plezant of tof, aldus het artikel van Alejandro Tauber op Motherboard. 

Ik ben 42 en geboren in Zuid-Holland en ik vind het wel okay! Ik gebruik het regelmatig. Gewoon omdat het in me opkomt. En ik precies die groep vertegenwoordig die het woord leuk graag bezigt. Misschien heb ik het ook wel gekozen om tegendraads te zijn, me te onderscheiden van anderen en gebruik ik het wel als een geuzentitel....

Als mensen vragen wat ik doe voor een werk, zeg ik meestal dat ik tentoonstellingen maak. Dat klopt wel, maar eigenlijk doe ik meer dan dat. Soms gebruik ik ook mijn allerkortste omschrijving: 'we zijn museumLAB en we maken leuke dingen voor leuke mensen.' Daarmee probeer ik aan te geven dat we bij voorkeur voor een zo breed mogelijk publiek de beste én leukste tentoonstellingen, films, evenementen en publicaties maken. Leuk impliceert dat het in eerste instantie niet gaat om een diepgaande cognitieve uitdaging, maar het een sluit bij voorbaat het ander niet. Leuke dingen maken betekent in mijn beleving niet dat we oppervlakkig of dom zijn, noch onze bezoekers. Dat betekent ook niet dat we neerkijken op mensen die graag complexe, schurende of diepgaande tentoonstellingen willen maken of bezoeken. Er is juist behoefte aan vele smaken en niet aan eenheidsworst, toch? Want: als iets iets heel onaangenaam of niet leuk is, bijvoorbeeld de praktische omstandigheden van een museumbezoek, wordt het heel lastig om nog goed te kijken en iets op te steken. Kortom leuk is ook belangrijk voor mensen die iets willen leren. Leuk is daarmee niet simpel om te ontwikkelen en maken is onze ervaring. we hebben ons verdiept in de leukkunde. Een tentoonstelling maken die inhoud overdraagt, prikkelend is én die leuk is, is best complex en vraagt aandacht, inzet en begrip. Hopla! Leuker kunnen we het echt niet maken! Ik wacht nu nog op het geborduurde schilderijtje met de schurende tekst 'leuke dingen voor leuke mensen'.














maandag 24 augustus 2015

W.o.w. Watou...

W.O.W. Watou

Voor de tweede maal in mijn leven toog ik naar Watou, voor het mooie jaarlijkse kunstenfestival op uitnodiging van Toerisme Vlaanderen. In de jaren '80 waren poëzie zomers gestart door dichter en dorpsbewoner Gwy Mandelinck in dit kleine Vlaamse dorp- niet ver van Ieper en de Franse grens. Nu herinneren nog enkele gedichten in het dorp aan hem. Zijn huisje is inmiddels omgetoverd tot een bed and breakfast. Watou is op zich niet veel bijzonders; een klein West Vlaams dorp van nog geen 2000 inwoners met maar liefst twee brouwerijen, een klein dorpsplein met kerk en parkeerplaatsen en eromheen enkele fijne restaurants en cafés. Oh, en niet te vergeten de goede slager met streekproducten. Leuk, klein en een beetje rauw Vlaams plattelandsdorp, een pleisterplek voor fietsers. 


Zomaar een tuin in Watou


Brouwerij in Watou

Toch zijn er een paar aanwijzingen dat Watou meer is dan dat. Er zijn gedichten te lezen en er is een permanent silhouet van Hugo Claus door Roger Raveel te zien. Maar goed, wij kwamen speciaal voor het jaarlijkse zomerse kunstenfestival en dan zijn er tien locaties in het dorp waar je kunt genieten van kunst en gedichten: van kleine huisjes, tot een boerderij, of het oude gemeentehuis. Niks super vernieuwends op het gebied van kunst of poëzie, maar juist heerlijk intiem, rustig en verrijkend. Dat paste ook uitstekend bij het thema van dit jaar: 'In de luwte van de tussentijd'. Die tussentijd kun je opvatten als de tijd waarin ons brein rust krijgt, omdat we even moeten wachten, of omdat we ons vervelen, bijvoorbeeld. De tijd, die we nu vaak invullen met turen op onze digitale apparaten. Een festival dat pleit voor minder drukte en meer onthaasting in een omgeving die om verstilling vraagt. Dat werkt natuurlijk goed. We begonnen dan ook rustig met een heerlijk bereid hammetje en lokaal gebrouwen biertje in restaurant Hommelhof aan het dorpsplein, op aanraden van mijn vriend V. die het festival jarenlang heeft bezocht als fotograaf van een landelijke krant. Zo...eerst eens even flink onthaasten. We hadden namelijk nogal een onrustige reis achter ons.


Watou, dorp van hoge goesting/ gisting

In het dorpspark, de telefooncellen met gedichten en rechts het 'Niet Storen' bord van Martijn Engelbrecht.

Reizen door het voorportaal van de hel

In opperste zomerstemming besluiten wij (mijn geliefde en ik) na ons werk vanuit de Hollandse randstad op Watou aan te rijden. We denken: 'Het is maar drie uur rijden en we vinden onderweg wel een hotelletje, misschien in de buurt van Ieper. Maar juist die avond breekt er in Nederland en België een enorm noodweer los. Het wordt rond half acht al pikdonker en binnen korte tijd komt het water met bakken uit de hemel. Het staat zo hoog op de weg dat er nog maar een rijbaan beschikbaar is op de E19. We rijden langzaam door. Het water stroomt door de putten weer omhoog en de straatverlichting gaat niet aan, wat het zicht nog meer bemoeilijkt. De ruitenwissers doen hun uiterste best op de hoogste stand, maar we zien bar weinig. Ik besluit een hotel in Antwerpen te bellen, maar dat lukt niet. Het telefoonnetwerk is helemaal uitgevallen. Eenmaal in de stad lukt het me om iemand aan de telefoon te krijgen. De jonge, vriendelijke stem aan de andere kant stelt ons gerust- zij heeft nog wel een kamer. We zetten het adres in onze navigatie en dobberen langzaam een pikdonker Antwerpen binnen. Eenmaal in de parkeergarage onder de Grote Markt, pakken we wat spulletjes voor de nacht. Het is bloedheet maar overal staan grote plassen water. Ik plak van het zweet en sta op open schoentjes in een vieze regenplas. Een aangeschoten meisje glijdt uit en valt van de spekgladde trap in de parking en wordt opgevangen door haar vriendje. Ik heb werkelijk geen idee hoe we naar het hotel moeten, mijn reisgenoot overigens ook niet. Intussen giet het nog steeds en staan we wat wazig voor ons uit te kijken op de Grote Markt onder een veel te kleine paraplu.  Een hele vriendelijke Vlaamse jongen schiet ons te hulp. Zijn vriend is wat ongeduldig en loopt door. Maar hij neemt de tijd om het adres van het hotel in te typen op zijn telefoon en legt ons geduldig uit hoe we moeten lopen. Dat is nog eens lief! En dan worden we weer super gastvrij ontvangen in een heel prettig drie sterren hotel vlakbij de Markt, Matelote. 



Hotel Matelote

Wij druipen, dus we hebben ongetwijfeld een hoog zieligheidsgehalte. Ik ben direct onder de indruk van de jonge receptioniste die ons vakkundig het hotel en onze kamer inloodst. Ze geeft ons bij wijze van uitzondering de junior suite met airco voor de prijs van een gewone kamer. Heerlijk, om na zoveel stress even in de watten te worden gelegd. De Antwerpse gastvrijheid bevalt ons goed. Ik zeg: 'We moeten nog eten. Het is nu na 21 uur, denkt u dat er nog ergens een restaurantkeuken open is?' Ze belt direct naar de overkant- de patron zwaait door het raam naar ons dat het goed is. Ik ben op slag verliefd op haar, nu ja, een soort van....
Daarna volgt een copieuze maaltijd aan de bar van de open keuken van wijnrestaurant InVINcible met runderhart, varkenspoot, côte a l'os en natuurlijk vloeit de wijn rijkelijk. De mannen in de keuken praten gepassioneerd, maar zonder poespas, over het eten, de producenten, koken én over wijn en bijzondere whiskey. Intussen wordt de limoncello gemaakt en de wijn steeds bijgeschonken. Ik word weer warm en voel me op mijn gemak. Subliem eten maakt blij. We rollen ons hotel weer in en de volgende dag begeven we ons richting Watou.


De mannen van InVINcible op dreef in de open keuken

Watou, kunstenfestival 2015

We kunnen ons een dag lang helemaal overgeven aan kunst en poëzie in Watou. Een ongekende luxe als je een groot gezin hebt en allebei een drukke baan. Dat voelt inderdaad als je hersenen even vrijaf geven en je laten voeden met nieuwe inzichten, onverwachte gebeurtenissen, verrassende woorden en visuele prikkels. 


Kintera in de kerk van Watou



Lezende suppoosten op verschillende festivallocaties 

Soms zijn de plaatjes bedoeld mooi, zoals de conservator de kleurrijke installatie van de kunstenaar Kintera in de kerk plaatste. Maar soms zijn ze onbedoeld passend bij het thema en mooi. Op elke locatie waar je komt zit een student(e) die je kaartje afvinkt en soms extra informatie geeft over wat er te zien is. Bijna al deze studenten maken lange dagen op het festival en hebben bijna allemaal een boek bij zich. Ik praat met enkelen van hen, want ik ben nieuwsgierig hoe zij hun wachttijd, hun luwte opvullen. Meestal met lezen dus, heel toepasselijk op deze plek.
We lopen die dag bijna alle locaties af. De volgorde maakt niet uit en als we een terras tegenkomen kunnen we even uitrusten. 


Op zoek naar de volgende locatie in Watou
Sommige kunstwerken verwijzen heel direct naar die onthaasting, andere werken staan meer op zichzelf. We genieten van verschillende werken en lezen de meeste gedichten aandachtig (zie ook het beeldverslag hieronder). Het pijlenlandschap van Ryan Gander, de ruggen (Nursing Corpses) van Chantal Pollier in combinatie met het prachtige gedicht van Rutger Kopland ('Tot ik je rug zag- alsof je iets wilde met mij, daarom streelde ik met mijn ogen jouw rug...'), een gedicht over lezen van Peter Theunynck, een ontploffende mesthoop van Sam Durant, een installatie van een man met een regenhoed op waar het water vanaf druppelt, het grote 'Niet storen' bord van Martijn Engelbrecht in het lege Vlaamse landschap, de 'Wis met deze pil je gehele verleden' of nog pijnlijker 'Clone your girlfriend's best friend' met deze pil in de installatie van Dana Wyse. Of de medische installatie van John Wyse waar je met moeite de ogentest doet om er een gedicht in te ontcijferen. Of de verhalen van Remco Campert over inspiratie vinden om te schrijven en ouder worden... Of de fetisj jager van Robert de Vriendt- een aaneenschakeling van mysterieuze scenes uitgebeeld met miniatuur schilderijtjes als een beeldverhaal. Onze favoriet is van Hans op de Beeck. Daar wordt zelfs míjn drukke hoofd helemaal rustig van. Natuurlijk probeer ik een paar fotootjes te nemen voor deze blog maar eigenlijk, wil ik mijn telefoon snel weer opruimen. Het is een betoverend filmpje met getekende animatie. Maar steeds een klein deeltje van de film beweegt: bijvoorbeeld een fronsend voorhoofd, een flakkerend kaarsenvlammetje, een rivier, de rest staat stil. De combinatie met de feeërieke muziek, maakt dat ik neerzak op de vloer van de brouwerij. Ik leun op mijn handen naar achter. Ik laat even de boel de boel. Mijn geliefde komt naast me zitten en legt zijn hoofd op mijn schoot. Samen zitten, samen kijken, gewoon even zijn. Dat overkomt ons gewoonweg. Onthaasten in Watou op een warme zomer namiddag op de betonnen keldervloer van de brouwerij, even niksen in een luwte van de tussentijd.


Ft Ftt Ft.... van Ryan Gander in het gemeentehuis


Nursing Corpses van Chantal Pollier, op de grond in een oud woonhuis


Lezen- Peter Theunynck




Stills uit Night Life van Hans op de Beeck


Dana Wyse, Jesus had a sister productions


Margriet van Breevoort (welke van de twee is het kunstwerk?)

Het water stroomt van zijn capuchon....


We hide from ourselves the way we hide from each other... en ander werk van John Isaacs



De rokende mesthopen van Sam Durant in het parochiehuisje

Dé Wally

We moesten ook overnachten na zo'n lome festivaldag, natuurlijk. Op een boogscheut van Watou, in het grensdorp Abele, vind je HET fenomeen van België: Wally. Nee, niet die Wally, en nee dus niet Eddy Wally maar DE Wally, zoals ze hem in het buurdorp Watou noemen. We hadden bij hem een mooie overnachting in zijn bed en breakfast. En daar ontmoetten we dus de kleurrijke Wally, grensfenomeen en Elvisfan. Hij is net boven de 70, trekt een beetje met zijn been als hij loopt, maar zijn ogen stralen. Hij is een echte paradijsvogel. Hij is eigenaar van de bed en breakfast 't Kommiezenkot- genoemd naar de grenswachten die daar vroeger sliepen en de grens bewaakten. In de b&b zit een museum dat herinnert aan de tijd dat Abele een echte grensplaats was en dat de smokkelaars nog werden opgesloten in het gevang. Wally heeft de oude grensslagboom ooit weer opgevist (met medeweten van de douaniers teruggehaald) en hij is nu trots op dit stuk Europees erfgoed- en terecht! Wally mag met recht een grensfenomeen genoemd worden! Hij geeft zijn leven vorm, zoals hij het graag wil. Ook al heeft hij de nodige tegenslagen gehad in zijn leven; met zijn gezondheid (hij viel van een metershoge steiger en was verlamd) en in de economische crisis (hij krijgt zijn oude restaurant niet verkocht)...hij blijft zeggen: 'ik ben een optimist'. En dat is hij ook. Hij tapt met veel plezier de biertjes in het café onder de slaapkamers en zucht dan: 'Wat is het hier stil, hè?' Om vervolgens zijn goed ingerichte podium te bestijgen en met een energie van een jonge vent Elvissongs te zingen. En maar zwiepen met zijn microfoon en luchtpiano spelen... Hij geniet van de aandacht- ook al zijn we maar met zijn vieren aan de bar. Hij heeft er veel plezier in en wij ook. Ik kan iedereen aanraden om hier een nachtje door te brengen (misschien op weg van een vakantie in Frankrijk weer naar huis). Er is een parking die kan worden afgesloten. Niet teveel willen plannen als je er heen gaat- Wally maakt er een klein feestje van, als jij het wilt (...ook als jij het niet wil, schat ik in). Om 22.00 uur is de bar toe. Dus je kunt ook gewoon lekker slapen boven. Uiteraard eerst wel een biertje drinken aan de bar, een dansje wagen en héééél hard klappen. Alleen als het gemeend is, hè? Anders niet...
Een voorproefje van Wally vind je hier


Hangend uit onze kamer in het Kommiezenkot in grensdorp Abele


Wally (met douanierspet)  and me


Bonusgedicht uit de kerk van Watou, Maud Vanauwaert